Σοφοκλής Κολαΐτης: Ένας συνοδοιπόρος του εμπορίου, της ανάπτυξης & του συνδικαλισμού

Είχα την ευκαιρία και την τύχη μαζί, να γνωρίσω σε όλη τη χώρα πολλά δραστήρια άτομα και συνδικαλιστές από το χώρο της επιχειρηματικότητας, με αρκετούς από αυτούς να εξελίσσονται σε ανώτερες θέσεις, ως επίτιμοι πλέον σήμερα Πρόεδροι Εμπορικών Συλλόγων όπως θα αναφέρω, ο Δ. Καψάλης στην Αθήνα, ο Σοφοκλής Κολαΐτης στην Πάτρα, ο Γ. Κραχτόπουλος στη Λάρισα, ο Δ. Οικονόμου στη Λαμία, ο Ι. Φιλιππόπουλος στη Σπάρτη, ο Κ. Φωτιάδης στη Θεσσαλονίκη και ο υποφαινόμενος στα Τρίκαλα, όλοι μας μετέπειτα δε ως «Γερουσιαστές του Ελληνικού Εμπορίου».
Μετά δε τη συνταξιοδότησή μας, υπήρξε κοινή ανησυχία για το πώς θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε να βοηθάμε την πολιτεία και τη χώρα στον επιχειρηματικό τομέα, που τόσο χείμαζε και υπέφερε, με όποιες δυνάμεις και με όποιους τρόπους μπορούσαμε ο καθένας μας.
Η ανωτέρω «επιτροπή» λειτούργησε άριστα ως Συντονιστική Επιτροπή και απετέλεσε «πρότυπο συνδικαλιστικό όργανο», ώστε να προωθούνται θέσεις, λύσεις και προτάσεις, σε θέματα εμπορίου προς τα συνδικαλιστικά όργανα αλλά και προς την Πολιτεία γενικότερα στρεφόμενοι, οπλισμένοι πάντα με πίστη και αποφασιστικότητα στην τελική επίτευξη των στόχων…
Ειδική όμως αναφορά θα κάνω σήμερα για τον επίτιμο Πρόεδρο Εμπορικού Συλλόγου στην Πάτρα Σοφοκλή Κολαΐτη, τον επί είκοσι χρόνια Γενικό Διευθυντή του Συνδέσμου Βιομηχανιών Πατρών, πολυετή επίσης Πρόεδρο του Εμπορικού Εισαγωγικού Συλλόγου, ιδρυτή του Λαογραφικού Μουσείου, του Πολιτιστικού Κέντρου αλλά και άλλων πολιτιστικών συλλόγων και σωματείων της μεγαλούπολης Πάτρας, όπου τόσο δημιουργικά αφιέρωσε και αφιερώνει μεγάλο κομμάτι της ζωής του πρωτοστατώντας σε πλήθος εκδηλώσεων κοινωνικού περιεχομένου, παρουσιάζοντας παράλληλα και συγγραφικά όλες αυτές τις δραστηριότητες, την πορεία τους μέσα στο χρόνο και τη συμβολή τους στην ανάπτυξη αλλά και δείχνοντας την πρωτοποριακή τους υπόσταση πάνω σε καινούργιες ιδέες και τεχνολογίες…
Από λάθος χειρισμούς όλων των τελευταίων κυβερνήσεων υπήρξε απουσία επενδύσεων και ανάπτυξης, η επιχειρηματικότητα «χτύπησε τον πάτο του βαρελιού», κι οι υπεύθυνοι γι’ αυτό «διαχειριστές», δεν έκαναν και δεν κάνουν τίποτα άλλο, από το να εισπράττουν φόρους από εγκαταλελειμμένα ακίνητα, αυτά που κάποτε έφερναν ανάπτυξη, πρόοδο και ευημερία στον τόπο, αλλά οι σημερινές κυβερνήσεις, τιμωρούν πλέον τους επενδυτές, που απομακρύνθηκαν από κάθε είδους μικροεπένδυση και να μας βυθίσουν έτσι, όλους πλέον, σε «βαθιά κατάψυξη» και τη χώρα σε ύφεση…
Επανερχόμαστε όμως στη σημερινή μας αναφορά και στον Σοφοκλή Κολαΐτη, συνοδοιπόρο και συνεργάτη μιας πολυετούς προσπάθειας να ταραχθούν τα τέλματα ενός σάπιου και χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος, που τόσα πολλά προβλήματα και δυστυχία αβάσταχτη προξένησε στη χώρα…
Ο Σοφοκλής είναι ένας βαθιά φιλοσοφημένος άνθρωπος και άριστος εκπρόσωπος της πόλης του, η πολυετής προσφορά του πολυεπίπεδη και σημείο αναφοράς για αγώνες σε κοινά συνδικαλιστικά ζητήματα, ένα χωρίς αμφιβολία τεράστιο έργο για την πόλη του αλλά και τον τόπο γενικότερα.
Όπως επισημαίνει στο πρόσφατο βιβλίο του «αναδρομή σε δύσκολους καιρούς», δανειζόμενος ένα απόσπασμα του Καζαντζάκη : «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες, μοναχός μου, έχω χρέος να σώσω τον κόσμο. Αν δεν σωθεί, εγώ θα φταίω…». Προμετωπίδα ευθύνης για τον κάθε ένα από μας θυμίζει, άλλη μια γνωστή φράση, αυτή του Αμερικανού Προέδρου Κέννεντυ όπου λέει απευθυνόμενος στο λαό του : «Μη ρωτάτε τι θα κάνει η πατρίδα για σας, αλλά τι θα κάνετε εσείς για την πατρίδα…».
Αγαπητέ μου Σοφοκλή, επειδή όταν βρισκόμαστε στα δύσκολα καταφεύγουμε στα περασμένα… η συμβολή του πονήματός σου «αναδρομή σε δύσκολους καιρούς» μαρτυρά και την γενικότερη ανησυχία για το τι μέλλει γενέσθαι «χωρίς όμως φως και ελπίδα», αυτά που μας τα στερούν, κι αποτελεί τρανταχτό παράδειγμα ανικανότητας και έλλειψης ευαισθησίας του πολιτικού συστήματος που μας στεγνώνει, ψυχικά και σωματικά, μέρα με τη μέρα και σου εύχομαι κλείνοντας, καλό κουράγιο και δύναμη να συνεχίσεις αυτό που τόσα χρόνια υπηρετείς, δίνοντάς σου πολλά συγχαρητήρια για το ακαταμάχητο και τη δύναμη ψυχής που σε χαρακτηρίζουν…

 

του Περικλή Βασιλού

advertisement