ΚΟΥΝΙΝΑ ΑΙΓΙΟΥ: Εκδήλωση μνήμης του ΚΚΕ

Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 23 Ιουλίου η εκδήλωση τιμής και μνήμης στους μαχητές του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και ΔΣΕ στην Κουνινά της Αιγιάλειας.
Όπως αναφέρει το δελτίο Τύπου του τομέα Αχαΐας του ΚΚΕ:
Την εκδήλωση άνοιξε ο μαθητής Αντώνης Γιαννακάκης με την απαγγελία του ποιήματος «Λεύτερα Μνήματα» του στελέχους της ΕΠΟΝ και μαχητή του ΔΣΕ Τάκη Δημόπουλου.
Στην κεντρική ομιλία του ο Νίκος Καραθανασόπουλος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής Αχαϊας, τόνισε πως για το ΚΚΕ πραγματική και ουσιαστική τιμή στην Ιστορία του ΔΣΕ και γενικότερα στην ηρωική εκατοντάχρονη πορεία του ως Κομμουνιστικού Κόμματος, αποτελούν τόσο η διδαχή από αυτήν, όσο και η εξαγωγή συμπερασμάτων που ισχυροποιούν την ταξική πάλη σήμερα, τον αγώνα για το σοσιαλισμό – κομμουνισμό. Ακριβώς γι’ αυτό, η κριτική μελέτη της Ιστορίας του ΚΚΕ βρίσκεται στον αντίποδα της λαθολογίας, αλλά και του οπορτουνιστικού εξωραϊσμού, που αρνείται να βγάλει συμπεράσματα από το ιστορικό παρελθόν
Ο τρίχρονος αγώνας του ΔΣΕ υπήρξε δίκαιος, ηρωικός , μεγαλειώδης αλλά και αναγκαίος
Αντικειμενικά, μετά την απελευθέρωση οξύνθηκε η σκληρή ταξική ένοπλη αναμέτρηση που είτε θα οδηγούσε στην ανατροπή της αστικής εξουσίας, με απομόνωση και των ξένων στηριγμάτων της, είτε στην ήττα των λαϊκών δυνάμεων, στην απομόνωση του ΚΚΕ και στην επανασταθεροποίηση της αστικής εξουσίας.
Για όλους τους παραπάνω λόγους είναι τελείως αβάσιμος ο ισχυρισμός, που μέχρι και σήμερα προβάλλεται, ότι αν είχε τηρήσει και η αστική πλευρά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, θα μπορούσε να υπάρξει στην Ελλάδα μια κατά βάση ομαλή δημοκρατική εξέλιξη.
Η Ιστορία διδάσκει ότι δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή κυβέρνηση, όποια ονομασία και αν έχει και οποιοδήποτε κόμμα και αν συμμετέχει σε αυτήν, εφόσον η πολιτική εξουσία, τα μέσα παραγωγής και όλος ο πλούτος που παράγει η εργατική τάξη βρίσκονται στα χέρια των καπιταλιστών, εφόσον η Ελλάδα συμμετέχει στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Η αστική τάξη και οι συνοδοιπόροι της συκοφαντούν και διαστρεβλώνουν τον αγώνα του ΔΣΕ, επειδή ξέρουν καλά ότι αντιπροσώπευε την ανώτερη μορφή πάλης, σε περίοδο που αντικειμενικά διεξαγόταν ταξική σύγκρουση για το «ποιος – ποιον», για την εξουσία. Τον πολεμούν, γιατί έχουν κάθε συμφέρον να αποκρύπτουν από το λαό την πηγή κάθε αδικίας, δηλαδή την αντίθεση κεφαλαίου – μισθωτής εργασίας.
Έχουν συμφέρον να παρεμποδίζουν τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις από το να συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα και την επικαιρότητα του σοσιαλισμού ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η κυβέρνηση, προσπαθεί να καλλιεργήσει την εντύπωση πως η κατάργηση εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων και δικαιωμάτων αποτελεί έκτακτη και περιστασιακή πολιτική , αποτελεί δήθεν μονόδρομο για το λαό προκειμένου να περάσουμε σε μια νέα ανάπτυξη
Ότι δήθεν ανοίγει ο δρόμος «για το τέλος των μνημονίων και της επιτροπείας», ότι τώρα πια μπορούμε «να περάσουμε σε πορεία ουσιαστικής και δίκαιης ανάπτυξης».
Τι μπορεί όμως, να περιμένουν τα παιδιά της εργατικής λαϊκής οικογένειας από μια τέτοια αναπτυξιακή πορεία;
Το πραγματικό ζήτημα όμως, είναι αν η αναμενόμενη αυτή ανάπτυξη θα φέρει τουλάχιστον μια θεαματική μείωση της ανεργίας, με σχετικά πιο σταθερή δουλειά, ένα πιο ικανοποιητικό επίπεδο μισθού και διαβίωσης, όπως θα μπορούσε να καταλάβει κάποιος την «πιο δίκαιη ανάπτυξη» που λένε, μέσα στον καπιταλισμό, έστω χωρίς να καταργηθεί η εκμετάλλευση.
Η εποχή που η καπιταλιστική ανάπτυξη στη χώρα μας, έστω και με μεγάλη χρονική καθυστέρηση σε σχέση με άλλες χώρες, έφερνε κάποια βελτίωση σε μισθούς και δικαιώματα για τους εργαζόμενους. Έχει περάσει χωρίς επιστροφή.
Διδασκόμαστε, εμπνεόμαστε, αντλούμε πλούσια συμπεράσματα που μας δίνουν δύναμη, θάρρος και επαναστατική αισιοδοξία στους καθημερινούς μας αγώνες για την ανατροπή της εκμετάλλευσης, την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας.
Το μέλλον δε θα ‘ρθει από μονάχο του έτσι νέτο- σκέτο…
Παίρνουμε τα μέτρα μας! Οργανώνουμε την πάλη της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας.
Στο κόκκινο λάβαρο πάντα πιστοί, για την εργατική εξουσία, για τον σοσιαλισμό.