Κινηματογραφική Λέσχη: Με την ”ατίθαση καρδιά” ολοκληρώνεται η περίοδος 2013-14

advertisement

Σκηνοθεσία – Σενάριο: Ντέιβιντ Λιντς

Ηθοποιοί: Νίκολας Κέιτζ, Λόρα Ντερν, Ντάιαν Λαντ, Ουίλεμ Νταφόε, Ιζαμπέλα Ροσελίνι, Χάρι Ντιν Στάντον, Κρίσπιν Γκλόβερ.
Φωτογραφία: Φρέντερικ Ελμς
Μοντάζ: Ντουέιν Ντάναμ
Μουσική: Άντζελο Μπανταλαμέντι
Χώρα: Η.Π.Α.(Έγχρωμη)
Διάρκεια: 125′

Πρώτη Προβολή:    Ώρα 6.00 μ.μ.
Δεύτερη Προβολή:  Ώρα 8.15 μ.μ.
Τρίτη Προβολή:      Ώρα 10.30 μ.μ.

Διακρίσεις:
–    Χρυσός Φοίνικας στον Ντέιβιντ Λιντς στο Φεστιβάλ Κανών 1990
–    Βραβείο Φωτογραφίας στον Φρέντερικ Ελμς, Independent Spirit Awards 1991

23 χρόνια μετά, η εκτός ορίων ερωτική ιστορία του φιδοντυμένου θαυμαστή του Πρίσλεϊ Σέιλορ και της εκρηκτικής Λούλα, όχι απλά συγκινεί ακόμη. Επιβάλλει μια νέα ανάγνωση…
Η επιτομή του μοντέρνου σινεμά στη μορφή ενός παραισθησιογόνου εφιάλτη που από μέσα του αναδύεται μια ερωτική ιστορία φτιαγμένη για να σου ραγίσει για πάντα την καρδιά. Σε επανέκδοση με νέες κόπιες.

 

Έχοντας σκοτώσει έναν κακοποιό ο οποίος αποπειράθηκε να τον δολοφονήσει, ο Σέιλορ βγαίνει από τη φυλακή και φεύγει με την αγαπημένη του Λούλα για την Καλιφόρνια. Η μητέρα της τελευταίας όμως έχει ορκιστεί να τους σταματήσει με κάθε τρόπο.

Road movie, γκανγκστερική περιπέτεια, φιλμ νουάρ, ρομαντική ερωτική ιστορία, η «Ατίθαση Καρδιά» είναι όλα μαζί και κάτι παραπάνω από το άθροισμά τους, ένα από τα συναρπαστικότερα κινηματογραφικά ταξίδια στη σκοτεινή πλευρά του αμερικανικού ονείρου. Το απόλυτα μοντέρνο σινε-παραμύθι βραβεύτηκε με Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κανών.
Αλλόκοτο road movie, βγαλμένο κατευθείαν από τους δαιδαλώδεις διαδρόμους του εγκεφάλου του Ντέιβιντ Λιντς.

Ένας αποφυλακισμένος συνάπτει ερωτική σχέση με μια κοπέλα, αλλά καταδιώκεται από τη διαταραγμένη μητέρα της –και είναι φύσει αδύνατο ένα συνοπτικό κριτικό σημείωμα να αποδώσει την υποβλητικότητα αυτής της ανάμειξης βίας και παραμυθένιου ρομαντισμού. Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ Καννών του 1990.

Το 1990, έχοντας μόλις ολοκληρώσει τον πιλότο του «Twin Peaks», ο Ντέιβιντ Λιντς διασκεύασε το μυθιστόρημα του Μπάρι Γκίφορντ και σκηνοθέτησε το πιο αλλόκοτο και βαθειά ρομαντικό road movie, την ιερή ιστορία του Σέιλορ και της Λούλα και του έρωτά τους που πρέπει να υπερπηδήσει κάθε λογής εμπόδια. Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες κι η Νταϊάν Λαντ στο ρόλο της μητέρας της Λούλα (και μητέρα της Λόρα Ντερν, άλλωστε), ήταν υποψήφια για Οσκαρ β’ γυναικείου ρόλου.

Η ταινία ξεκίνησε ως εμπορική αποτυχία την καριέρα της, πολεμήθηκε και λατρεύτηκε από την κριτική, αλλά περνώντας τα χρόνια παρέμεινε αξεπέραστη στη μνήμη του κοινού, μια απολαυστική νουάρ «ρομαντική κομεντί», όσο φωτεινή και αθώα μπορεί να γίνει από τα χέρια του Ντέιβιντ Λιντς. Στη σκηνή του φινάλε της ταινίας, ο Σέιλορ, φορώντας το σακάκι που «συμβολίζει την ατομικότητά του και την πίστη του στην προσωπική ελευθερία» και η Λούλα ζουν το δικό τους happy end, τραγουδώντας, φυσικά, Ελβις. Χρόνια πολλά και… we love you tender!
Flix.gr

Υπάρχουν σκηνοθέτες των οποίων το χαρακτηριστικό στίγμα όχι απλά αποτυπώνεται, αλλά διαπερνά τις εικόνες, απορροφώντας τις σε έναν κόσμο αποκλειστικά πλασμένο γι αυτές. Σε έναν κόσμο όπου μόνο εκεί μπορούν να αποκτήσουν νόημα και υπόσταση, εκτός του οποίου θα φάνταζαν μικρές, ασήμαντες μα κυρίως, χωρίς νόημα, κενές. Όλη η φιλμογραφία του David Lynch είναι διαποτισμένη από αυτή την ιδιότυπη αισθητική.

Μορφές και συνοχή υποβιβάζονται σε δευτερεύουσα μοίρα, ανατρέποντας τη λογική ολόκληρης της κινηματογραφικής φιλοσοφίας. Αρχής γενομένης με το αινιγματικά εγκεφαλικό Eraserhead, το υπόκωφα αισθησιακό Blue Velvet και το αιφνιδιαστικά ονειρικό Lost Highway- Χαμένη Λεωφόρος,, το σύμπαν του Lynch διαβρώνεται από εικονικές πραγματικότητες που ωστόσο δεν μπορούν να εννοηθούν στη στείρα πραγματικότητα, μα μόνο σε επίπεδο ουτοπικό, ίσως και παραισθησιακό.

Σε αυτό δεν υπάρχουν απορίες, δεν υπάρχει αιτία, δεν υπάρχει τρόπος. Ο χρόνος αδρανοποιείται ως έννοια, συχνά μαζί του και ο τόπος, και τότε η εισαγωγή στην παράδοξη ονειροχώρα του Lynch αρχίζει να αποκτά το πραγματικό της νόημα: Αυτό του ίδιου του σινεμά, που δεν υφίσταται μόνο ως μια προεκτατική της ζωής λογική, αλλά περισσότερο ως ένα σύμπαν εικόνων που υπερβαίνει τη ζωή, υπερβαίνει το συμβατό, υπερβαίνει του χειροπιαστού. Αυτός εξάλλου δεν είναι και ο λόγος ύπαρξης του κινηματογράφου; Αυτές δεν είναι οι αιτίες που το διαχωρίζουν από το θέατρο;

Έτσι και η Ατίθαση Καρδιά τολμά να ακολουθήσει τη δική της λογική. Μία που είναι πιο γήινη από άλλες που υιοθέτησε ο Lynch σε προηγούμενα έργα του, μα εξίσου ανατρεπτική, παράλογα αντισυμβατική, ιδιόμορφα ασταθής. Ακολουθώντας μια νοηματική γραμμή που ξεκίνησε ο ίδιος μέσω της τηλεοπτικής σειράς Twin Peaks, o Lynch προσγειώνει τους ήρωές του Sailor (Nicolas Cage) και Lula (Laura Dern) σε ένα road movie περιλουσμένο με την οσμή της φλόγας, οργωμένο από εικόνες γραφικής βίας, μολυσμένο με ανίερο χιούμορ. Στο πρώτο μισό αφήνει τις ιδέες του αχαλίνωτες να γεμίσουν το πανί με ρυθμούς εκστατικούς, για να ξαποστάσει στη συνέχεια στην ασφάλεια του τόσο γνώριμού του μυστηρίου.

Η φωτιά, που αναλαμβάνει το ρόλο του παρασκηνιακού πρωταγωνιστή φέρνοντας στο νου τον υπότιτλο Fire walk with me του κινηματογραφικού Twin Peaks, μοιάζει να μας καλεί σε μια αποδοχή του κακού. Και αυτό επειδή είναι δεδομένο και πάντοτε παρών και το μόνο που αναζητά είναι η αναγνώρισή του ως δύναμη απελευθερωτική, συχνά εξαγνιστική, αν επιτρέψεις στη συνείδησή σου να παρακάμψει τους φραγμούς των ηθικών αξιών και να το παρατηρήσει μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα.

Ο Lynch το εξαγνίζει παίζοντας μαζί του, διακωμωδώντας το με τρόπο που ελάχιστοι έχουν αποτολμήσει να πράξουν στην οθόνη. Και δεν μένει μόνο εκεί. Δανειζόμενος στοιχεία από τον Μάγο του Οζ, προσεγγίζοντας άλλοτε το μελόδραμα, άλλοτε την αυτοπαρωδία και άλλοτε το θρίλερ, μορφοποιεί μια κινηματογραφική ζύμη πρωτοποριακή όχι μόνο για τα κινηματογραφικά χρονικά, αλλά και για την ίδια του τη φιλμογραφία, για την οποία πρέπει να είναι κανείς κατάλληλα προετοιμασμένος και κυρίως ανοικτός για να γευτεί. Και σίγουρα η γεύση αυτή είναι περίεργη, μα άκρως εθιστική.
Cine.gr

David Lynch
Γεννήθηκε το 1946 στη Missoula, Montana, ΗΠΑ..

Φιλμογραφία

2009 42 One Dream Rush, 2007 Chacun son cinéma ou Ce petit coup au coeur quand la lumière s’éteint et que le film commence (segment “Absurda”, special version),  2006 Inland Empire, 2002 Rabbits, 2002 DumbLand (TV Mini-Series short), 2001 Eraserhead Stories (Video documentary), 2001 Mulholland Dr., 1999 The Straight Story, 1999 Mulholland Dr. (TV Movie), 1997 Lost Highway, 1995 Lumière et compagnie (Documentary) (segment “Premonition Following An Evil Deed”), 1993 The King of Ads (Documentary), 1993 Hotel Room (TV Mini-Series) (2 episodes), – Tricks (1993), – Blackout (1993), 1992 On the Air (TV Series) (1 episode), – The Lester Guy Show (1992), 1992 Twin Peaks: Fire Walk with Me, 1990-1991 Twin Peaks (TV Series) (6 episodes), 1990 Industrial Symphony No. 1: The Dream of the Brokenhearted (TV Movie), 1990 American Chronicles (TV Series documentary), 1990 Wild at Heart, 1988 Les Français vus par (TV Mini-Series documentary) (1 episode), – The Cowboy and the Frenchman (1988), 1986 Blue Velvet, 1984 Dune, 1980 Ο Άνθρωπος Ελέφαντας, 1977 Eraserhead, 1966 Six Figures Getting Si