Ενα δώρο για το 2014; Την αλήθεια!

advertisement

Tου Γιωργου Π. Τερζη
Μην πιστέψετε τον Διονύση Σαββόπουλο όταν τραγουδάει «τον χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήσαμε, γι’ άλλα δέκα χρόνια άιντε καθαρίσαμε». Ο στίχος γράφτηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, στην αφετηρία του ελληνικού θαύματος, του βολέματος, του ρουσφετιού και της μίζας.

Του προτύπου που κατέρρευσε με πάταγο και, παρ’ όλα αυτά, 5 χρόνια μετά αδυνατούμε να συζητήσουμε, πολλώ δε μάλλον να συμφωνήσουμε, όχι μόνον στο τι θα πράξουμε ως χώρα αλλά και στο τι έφταιξε για τη χρεοκοπία μας.

Ο Σαββόπουλος είναι επίκαιρος διότι, τριάντα και πλέον χρόνια μετά την ηχογράφηση του τραγουδιού, η λογική του «γι’ άλλα δέκα χρόνια άιντε καθαρίσαμε» εξακολουθεί να κυριαρχεί στην πολιτική ζωή της χώρας. Η ελληνική κοινωνία παραμένει εγκλωβισμένη στην αναζήτηση της μαγικής συνταγής που, ως εκ θαύματος, θα αποκαταστήσει την προ Μνημονίου κατάσταση.

 

Λίγοι μοιάζουν να συνειδητοποιούν ότι δεν είναι μόνον αυτός ο χειμώνας που θα πρέπει να υπερβεί ο ελληνικός λαός. Αλλά αρκετοί ακόμα. Ενδεχομένως λίγο πιο εύκολοι από τον φετινό, αλλά… χειμώνες. Και δεν θα καθαρίσουμε τόσο εύκολα ως λαός, γιατί ως άτομα μπορεί και να τη… βολέψουμε.

Δεν φτάνει, όμως, να επιβιώσουμε ως άτομα, αν και είναι απολύτως θεμιτή επιδίωξη. Η νοοτροπία του κατακερματισμού, των προσωπικών διεκδικήσεων που η μόνη τους κοινωνική αναφορά ήταν ότι διευρύνονταν σε συντεχνιακά προνόμια εις βάρος των άλλων, είναι αυτή που οδήγησε στην πτώση της χώρας και κατέρρευσε μαζί της.

Η μόνη απάντηση στους χειμώνες του Ελληνισμού που έπονται πρέπει να είναι μια νέα κοινωνική συνείδηση, μια νέα νοοτροπία. Και συγχωρέστε μου το δεύτερο πλήγμα απαισιοδοξίας την πρώτη ημέρα του «σωτηρίου 2014» αλλά, με την εξαίρεση ελάχιστων προσπαθειών που καταβάλλονται μέσα στα στενά όρια της… παρέας, τίποτε δεν δείχνει ότι αυτή η νέα αντίληψη περί του κόσμου, της θέσης μας σε αυτόν και της χώρας ως συνόλου ατόμων που αποδέχονται κοινές αρχές και στοχεύσεις είναι σε απόσταση επαφής.

Και εντάξει όσοι αγωνίζονται να επιβιώσουν, όσοι είδαν τις οικονομίες τους να εξανεμίζονται λόγω της κρίσης και της υπερφορολόγησης, μπορεί να νομιμοποιούνται στην άρνηση. Οι πολιτικοί μας;
Δεν τολμούν (ή μήπως δεν μπορούν;) να προτείνουν ρηξικέλευθες λύσεις, ουσιαστικές ανατροπές. Κινούνται και αυτοί με άξονα το χθες και όχι το αύριο.

Με το πώς θα αποκαταστήσουν τμήμα των αδικιών που επέφερε το Μνημόνιο. Ή, ακόμη χειρότερα, με το πώς θα ακυρώσουν το Μνημόνιο. Επιστροφή στο παρελθόν είναι αυτό που τάζουν οι περισσότεροι.

Οπισθεν ολοταχώς και όχι μια πορεία προς το μέλλον. «Πηδήξτε τον χειμώνα αυτόν και καθαρίσαμε», ο ένας. «Ψηφίστε μας και δεν θα υπάρχει χειμώνας», ο άλλος. Γι’ αυτό, αν θα έπρεπε να ζητήσουμε ένα και μόνο δώρο για τη χώρα το 2014, αυτό θα έπρεπε να είναι η αλήθεια. Από όλους.

Τι σημαίνει, πραγματικά, η έξοδος από το Μνημόνιο; Τι σημαίνει η ακύρωση της δανειακής σύμβασης; Πώς θα γίνουν και τι συνεπάγονται; Το μέγιστο κριτήριο, εφεξής, για όλους θα είναι η ειλικρίνεια λόγων και προθέσεων.

Αλλωστε, η αλήθεια είναι και η προϋπόθεση για την αλλαγή της νοοτροπίας. Αν όχι στις δικές μας γενεές, τουλάχιστον στων παιδιών μας, που μόλις αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τι σημαίνει η αλλαγή του χρόνου…