O Αντρέας είναι όλων!

Κάτι φαίνεται πως ήξερε ο Μάνος Ελευθερίου όταν το 1972 έγραφε εκείνο το μακάβριο τραγούδι που μελοποίησε ο Δήμος Μούτσης και ερμήνευσε ο Δημήτρης Μητροπάνος…

Το εννοώ αυτό διότι τον τελευταίο καιρό ο Χάρος (ξανα)βγήκε παγανιά και θέρισε μια γειτονιά: την μπασκετική γειτονιά, που μέσα σε οκτώ μήνες αποχαιρέτησε πρώτα τον Γιώργο Κολοκυθά, εν συνεχεία τον Γιώργο Αμερικάνο, ύστερα τον Φίλιππο Συρίγο και τώρα τον Ανδρέα Μολφέτα..

Τους πήρε μαζεμένους όλους αυτούς ο Χάρος στην τελευταία παγανιά του κι -όπως λέει κι ο ποιητής- «έγινε μαύρος ουρανός και ανεμοζάλη και καπνός»!

Σκοτείνιασε ο ουρανός προχθές το απόβραδο στη ευρύτερη περιοχή της Αχαΐας και θα πρέπει να άστραφτε και να βροντούσε την ώρα που άφηνε την τελευταία του πνοή ο άνθρωπος ο οποίος συνέδεσε όσο κανείς άλλος το όνομά του με τον Απόλλωνα Πατρών!

Το όνομά του έγραψα; Λάθος: τη ζωή του ολόκληρη συνέδεσε με τον Απόλλωνα ο «κυρ-Αντρέας», όπως τον φώναζαν απανταχού της πατραϊκής γης και δη στο στέκι του στην πλατεία Νόρμαν και στην αγαπημένη του Ιχθυόσκαλα, που ήταν τα δεύτερο σπίτια του, μετά τα προαύλια του Γ’ και του Δ’ Γυμνασίου αρρένων, τα Ψηλαλώνια, την οδό Ναυαρίνου, το Κουκούλι, την Περιβόλα, το «Τόφαλος-Κακούσης» …

… και όπου αλλού γινόσαντε, όπως λένε και οι Πατρινοί στη διάλεκτό τους, οι προπονήσεις και οι αγώνες του αγαπημένου του Απόλλωνος!

Ο Απόλλων που είναι όλων, όπως λάνσαρε ο ίδιος, το καλοκαίρι του 2012 ως πρόεδρος των «μελανόλευκων» την καμπάνια της πρώτης και αυθεντικής -σε πανελλήνιο επίπεδο- Αθλητικής Εταιρείας Λαϊκής Βάσης, υλοποιώντας την επιθυμία των Πατρινών για την επιστροφή της ομάδας στον κόσμο της…

Είχα την τιμή να είμαι παρών σε εκείνη την εκδήλωση, ως προσκεκλημένος του ίδιου και δεν θα ξεχάσω ποτέ τη συγκίνηση που δονούσε το κορμί, την ψυχή και τη φωνή του, όταν ανέβηκε στο βήμα για να παρουσιάσει ένα όραμα, στο οποίο είχε καταφέρει να δώσει σάρκα και οστά, τρέχοντας πόρτα πόρτα και φιλώντας κατουρημένες ποδιές!

Τον Μολφέτα δεν τον πρόλαβα ως παίκτη, αλλά εδώ και 35 χρόνια τον έβλεπα πάντοτε στις επάλξεις: στην αρχή ως προπονητή (συνήθως υπηρεσιακό για να διορθώσει τις κακοτεχνίες του κανονικού και να σώσει την ομάδα), εν συνεχεία ως μέλος της διοίκησης και τα τελευταία χρόνια ως πρόεδρο μιας ομάδας, που ανέκαθεν τιμούσε την ιστορία της…

Το γράφω αυτό διότι ο τωρινός Απόλλων δεν είναι μονάχα όλων των Πατρινών, αλλά και όλων των δικών του ανθρώπων: του προέδρου Αντρέα Μολφέτα, που θα στέκεται πάντοτε εκεί για να κρατά το λάβαρο, των γιων του Γιάννη (πρώην παίκτης και νυν μάνατζερ) και Μάριου (μέλος της διοίκησης), του πρώτου ανιψιού του και νυν παίκτη Γιάννη, του προπονητή Νίκου Βετούλα, του γενικού αρχηγού Βασίλη Λιανού και του δικού του γιου του Γιάννη, που επίσης αγωνίζεται στην τωρινή ομάδα!

Παρεμπιπτόντως ο μόνος που λείπει από αυτήν τη σύνδεση είναι ο (υπέρτατος όλων) Κώστας Πετρόπουλος, αλλά ακόμη κι όταν δεν εμφανίζεται στην Περιβόλα, έχει εκεί έναν μόνιμο αντιπρόσωπο: την (ανηρτημένη και αποσυρμένη από την κυκλοφορία) φανέλα με το Νο 7!

Ο Μολφέτας ήταν και θα παραμείνει κιόλας ένα διαχρονικό σύμβολο του Απόλλωνος Πατρών, μολονότι δεν ήταν ούτε γέννημα ούτε θρέμμα του: αναδείχθηκε από την Ενωση Αθλοπαιδιών Πατρών, στη συνέχεια μετακόμισε μαζί με τον (μετέπειτα σπίκερ του ραδιοφώνου) Βασίλη Γεωργίου στην Αθήνα για να αγωνιστεί στον μεγάλο Τρίτωνα του Μπλούη Διακάκη και εντάχθηκε στον Απόλλωνα μόλις το 1968…

Τρία χρόνια αργότερα, τη σεζόν 1971-72, ήταν μέλος της ομάδας η οποία έπαιξε για πρώτη φορά στην ιστορία της στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής, μαζί με τον Γιώργο Αμερικάνο, τον Δημητριάδη, τον Γιαννόπουλο, τον Αντωνάκη, τον Λαμπρόπουλο, τον Κολλυρόπουλο, τον Θεοδωρόπουλο, τον Δημόπουλο και τους αδελφούς Τάκη και Κώστα Πετρόπουλο…

Αυτό που κατάφερε τα τελευταία χρόνια ο Αντρέας ήταν όντως «against all odds», που λένε και οι Αμερικανοί: κόντρα σε όλα τα προβλήματα και τα στοιχήματα (περί του αντιθέτου) που έβαζε η πιάτσα, κόντρα σε θεούς και δαίμονες, ανέλαβε την προεδρία, ενώ η ομάδα είχε πέσει στη Β’ Εθνική, την ξύπνησε από τον λήθαργο, την έβγαλε από την παρακμή, την επανέφερε στην ελίτ, την παραχώρησε στον κόσμο της και την καμάρωνε να ξαναμεγαλώνει…

Θυμάμαι πόσο συγκινημένος ήταν το περυσινό καλοκαίρι που βροντοφώναζε από του βήματος «Ο Απόλλων είναι όλων», είδα πόσο ευτυχισμένος ένιωθε όταν μου έδειχνε τα έργα ανακαίνισης του γηπέδου και το μελισσολόι των ακαδημιών της ομάδας και πώς έλαμπε από υπερηφάνεια τον περασμένο Μάρτιο, φιλοξενώντας το All Star Weekend του ΕΣΑΚΕ…

Λίγες μέρες νωρίτερα είχε φύγει από τη ζωή -ακολουθώντας τον Ματθαίου- ο Κολοκυθάς, ύστερα πήραν σειρά ο Αμερικάνος και ο Συρίγος και προχθές (διαπιστώνοντας ότι είχε παίκτες, προπονητή και δημοσιογράφο, αλλά του έλειπε ο πρόεδρος) ο Χάρος ξαναβγήκε παγανιά στην Πάτρα και γράπωσε τον Αντρέα…

του Βασίλη Σκουντή sentragoal.gr