Μια σοβαρή πρόταση ανάπτυξης

advertisement

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Είναι παλιό, όμως ξαναδιαβάζοντάς το σκέφτηκα πως η κλασική ποίηση παλιώνει σαν το καλό κρασί. Ειδικά όταν οι λέξεις της στοχεύουν στη σωτηρία της χώρας. Μην ξεχνάτε ότι και ο Σόλων, εκτός από νομοθέτης, υπήρξε και μεγάλος ποιητής.

Στη γραμμή του Σόλωνος λοιπόν, όπως και του μακαρίτη Γεωργίου Αθανασιάδη – Νόβα (γαργάλα τα) ο βουλευτής και γιατρός κ. Τάσος Κουράκης (ΣΥΡΙΖΑ Α΄ Θεσσαλονίκης) αξιοποίησε τη δύναμη του λυρισμού του για να προτείνει λύσεις στα αδιέξοδα:

«Ζητώ μιαν άλλη οικονομία που να υπολογίζει μαζί με τα ομόλογα τα δάκρυα, τον στεναγμό και την απόγνωση, όπου στα βιβλιάρια να προβλέπονται όχι μόνον κωδικοί αναλήψεων, αλλά και κωδικοί καταθέσεων των δειλινών, των Χριστουγέννων και των χτύπων της καρδιάς…»

Πρόκειται για ένα μικρό μόνον απόσπασμα ενός έργου που προτείνει, εκτός από την αναμόρφωση της οικονομίας και ριζικές αλλαγές στην αριθμητική: «να μπορούν να αθροίζονται τα μήλα, οι βροχές και τα χαμόγελα».

Και επειδή ο κ. Κουράκης είναι γιατρός δεν παραλείπει να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του και με την ανατομία, απαιτώντας «μιαν άλλη ανατομία που να περιγράφει όχι μόνον τα χέρια, αλλά τα φτερά της ψυχής και τα μάτια του ονείρου».

Αυτά σε απάντηση όσων εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί τη διακυβέρνηση της χώρας χωρίς να έχει εκπονήσει πρόγραμμα και χωρίς να προτείνει συγκεκριμένες λύσεις κατά τομείς.

Και για να καθησυχάσω όσους ανησυχούν ότι οι δυσμενείς συνθήκες που έχει δημιουργήσει η κρίση κινδυνεύουν να συνθλίψουν την αβάσταχτη ελαφρότητα ενός λαού, ο οποίος δεν είναι μόνον ο ωραιότερος και ευφυέστερος λαός του κόσμου, αλλά και ο ποιητικότερος.

Προϊόντος του θέρους δε, και καλπαζούσης της πολιτικής σοβαρότητας, εν όψει του Μεγάλου Σεπτεμβρίου (ή Σεμπτέβρη κατά τη συνδικαλιστική προφορά), επειδή εκτός από την αβάσταχτη ελαφρότητα ορισμένοι φοβούνται ότι κινδυνεύει και η αΐδιος γραφικότητά μας, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τον ηρωισμό όσων κρατούν τη σημαία υψωμένη στον ιστό του ευτράπελου.

φωτό: πίνακας του Ηλία Παπανικολάου ”στο αεράκι επάνω” 2011