Σαν σήμερα: 8 Αυγούστου 1919 ο απόλυτος «νονός» του ιταλικού κινηματογράφου

advertisement

Ο Ντίνο ντε Λαουρέντις γεννήθηκε στην Ιταλία και εγκατέλειψε το σχολείο στα δεκαεπτά του χρόνια. Όνειρό του ήταν να γίνει σκηνοθέτης. Το 1938 έπαιξε ως ηθοποιός στον κινηματογράφο, και αφού υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία του συμμετέχοντας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε να εργάζεται ως παραγωγός.

Η πρώτη του επιτυχία ήταν το 1949. Τιμήθηκε πέντε φορές με το βραβείο του Ντονατέλο. Τιμήθηκε επίσης με το διεθνές βραβείο της Βενετίας το 2000 για την εργογραφία του. Τιμήθηκε με το Όσκαρ στην κατηγορία του παραγωγού στο «Λα Στράντα (La Strada, 1954)» του Φελλίνι.
Πέθανε στις 10 Νοεμβρίου 2010.
Τι κοινό θα μπορούσε να έχει η Συλβάνα Μανγκάνο με τη Μαντόνα ; Απλό.
Και οι δύο έχουν συμμετάσχει σε ταινίες του Ντίνο ντε Λαουρέντις, του μεγιστάνα της ιταλικής κινηματογραφίας και πέθανε σε ηλικία 91 ετών στο Λος Αντζελες.
Η Μανγκάνο, η οποία ως τον θάνατό της, το 1989, ήταν και σύζυγός του, εμφανίστηκε σε 21 ταινίες του, η Μαντόνα σε μία- και από τις χειρότερες («Ενοχο κορμί»). Να ήταν όμως οι μόνες…

Αμέτρητοι οι ηθοποιοί, αμέτρητοι και οι σκηνοθέτες που συνεργάστηκαν κατά καιρούς με τον Ντε Λαουρέντις, ο οποίος άρχισε την παραγωγή ταινιών το 1941, ίδρυσε τα «Dino De Laourentis Studios» το 1947 και απτόητος συνέχισε τη συμμετοχή του στα κινηματογραφικά πράγματα ως το τέλος (από κάποια στιγμή, με τη δεύτερη γυναίκα του, Μάρθα ).

 

Εχει παραγάγει περισσότερες από 500 ταινίες. Αλλοτε με επιτυχία, άλλοτε όχι. Παρά το γεγονός ότι οι περισσότερες ήταν εμπορικές, «της σειράς», από τη φιλμογραφία του δεν λείπουν ταινίες σημαντικών auteur του κινηματογράφου,

όπως ο Φεντερίκο Φελίνι («Λα Στράντα»), ο Λουκίνο Βισκόντι («Ο ξένος»), ο Ρομπέρτο Ροσελίνι («Δεν σε είχα απατήσει»), ο Τζον Χιούστον («Η Βίβλος»), ο Σίντνεϊ Λουμέτ («Σέρπικο»), ο Σίντνεϊ Πόλακ («Οι τρεις μέρες του Κόνδορα»), ο Μίλος Φόρμαν («Ράγκταϊμ»), ο Ινγκμαρ Μπέργκμαν («Πρόσωπο με πρόσωπο») και ο Ντέιβιντ Λιντς («Μπλε βελούδο»).

Με τον Φελίνι και τον Ροσελίνι άλλωστε είχε ιδιαιτέρως στενή συνεργασία, παράγοντας τις ταινίες τους μέσω της εταιρείας που στις αρχές της δεκαετίας του ΄50 είχε ιδρύσει μαζί με τον άλλο κολοσσό της κινηματογραφικής παραγωγής Κάρλο Πόντι.

Είχα συναντήσει τον Ντε Λαουρέντις σε δύο φεστιβάλ, της Βενετίας και του Βερολίνου. Δεν μιλήσαμε κατ΄ ιδίαν, ήταν απλές συνεντεύξεις Τύπου.
Ακόμη και σε αυτές, όμως, δεν έπαψε στιγμή να ασκεί την εξουσία του. Ηταν αδίστακτος.
Σε άλλον ετίθετο η ερώτηση, εκείνος θα έπαιρνε το μικρόφωνο για να απαντήσει.

Ο χαρακτήρας του δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικός. Ο Ντε Λαουρέντις ξεκίνησε από τα πιο χαμηλά κοινωνικά στρώματα της χώρας του, ενώ η Ιταλία βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση. Σύντομα κατόρθωσε όχι απλώς να επιβιώσει αλλά να γίνει και από τις ισχυρότερες προσωπικότητες της παγκόσμιας κινηματογραφίας.

Ηταν ο πρώτος άνθρωπος που «μετέφερε» τον ιταλικό κινηματογράφο εκτός των συνόρων της χώρας του, ενώ τη δεκαετία του ΄70 εισέβαλε ατρόμητος στο Χόλιγουντ, διεκδικώντας γερό κομμάτι της πίτας.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
tovima.gr