Βιβλίο: Το «Τραγούδι του Αχιλλέα»

advertisement

«Ο νεαρός Πάτροκλος απογοητεύει τον πατέρα του και εξορίζεται στην αυλή του βασιλιά της Φθίας. Εκεί μεγαλώνει στη σκιά του εκθαμβωτικού Αχιλλέα,

ο οποίος έχει τη δύναμη να αλλάζει τις ζωές των γύρω του και σύμφωνα με τις προφητείες θα γίνει ο άριστος των Ελλήνων.

 

Τα δύο αγόρια γίνονται φίλοι και στέλνονται να μαθητεύσουν στη σπηλιά του θρυλικού δάσκαλου Χείρωνα. Εκεί η σχέση τους ανθίζει και ορκίζονται ότι θα μείνουν για πάντα μαζί, όμως οι Μοίρες έχουν υφάνει το δικό τους σχέδιο. Ξέπνοοι αγγελιαφόροι φέρνουν το μήνυμα ότι ένας πρίγκιπας από την Τροία έκλεψε την ομορφότερη γυναίκα στον κόσμο.

Πρέπει τώρα οι βασιλιάδες να ξεπλύνουν την ντροπή και για να γίνει αυτό χρειάζονται το δόρυ και την ασπίδα του Αχιλλέα. Ο ήρωας γνωρίζει ότι για να κατακτήσει την αθανασία το τίμημα θα είναι βαρύ, αλλά πιστεύει ότι ένα τραγούδι μπορεί να ξεγελάσει ακόμα και τους θεούς»

Στο βιβλίο της  Μaντελίν  Μίλερ «Το τραγούδι του Αχιλλέα»,  ο αναγνώστης  ταξιδεύει μέσα  από τον λιτό και λυρικό λόγο της συγγραφέως ,στην ιστορία ενός  πολύ δυνατού δεσμού δύο μυθικών αντρών, του Πάτροκλου και του Αχιλλέα .

Η Μίλερ γεννημένη στη  Βοστώνη, με σπουδές Κλασικής φιλολογίας στο Μπράουν και αρχαίου δράματος στο Γέιλ, μαγεμένη απο τον Όμηρο και την Ιλιάδα βρέθηκε να είναι  υποψήφια και να αποσπά μάλιστα  στο τέλος με αυτό το μυθιστόρημα το βραβείο Orange Prize for Fiction 2012.

Τι είναι  αυτό όμως που μας εξιστορείται  στο βιβλίο και μάλιστα χωρίς σεμνοτυφίες και τεχνάσματα , που το κάνει τόσο διαφορετικό; Ποια ήταν η ιδέα πίσω απ΄αυτό το συγγραφικό εγχείρημα; Όπως αναφέρει η ίδια στον Βρεατανικό Observer:

«Η ιδέα ότι ο Αχιλλέας και ο Πάτροκλος υπήρξαν εραστές πηγαίνει πολύ πίσω, στον Πλάτωνα και στον Αισχύλο, αν όχι ακόμη πιο πίσω. Μολονότι πολλοί στην αρχαιότητα δεν συμφωνούσαν με αυτού του είδους τις σχέσεις, είναι γνωστό ότι επιδίδονταν σε αυτές. Ακόμη και σήμερα, νομίζω ότι εξακολουθούν να είναι αρκετά παραγνωρισμένες.

Είναι επίσης εξαιρετικά ατυχές το γεγονός ότι γενικότερα οι ομοφυλοφιλικές όψεις της αρχαίας ελληνικής γραμματείας (και πολλών άλλων βεβαίως) αγνοήθηκαν από τους μελετητές για πάρα πολλούς αιώνες. Τα τελευταία 50 χρόνια άρχισαν οι μελετητές να αναγνωρίζουν ακόμη και την ύπαρξή τους και, τοιουτοτρόπως, νομίζω, αποκαταστάθηκαν επιτέλους όλες οι πιθανότητες που θα μπορούσαν να νοηματοδοτήσουν αυτές τις ιστορίες».

Στο βιβλίο, όλα τα παραπάνω κάνουν αισθητή την παρουσία τους με την ίδια την συγγραφέα να  παίρνει ξεκάθαρη θέση ως προς τον ομοερωτισμό των ηρώων και τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε στην μεταξύ τους σχέση.
“Παρ’ ότι ο Όμηρος δεν αναφέρει ευθαρσώς ότι ο Αχιλλέας και ο Πάτροκλος ήταν εραστές, η απροσμέτρητη οδύνη του Αχιλλέα για τον θάνατο του Πάτροκλου το υπονοεί. Υπονοεί, σύμφωνα πάντα με τη δική μου ανάγνωση, ότι πέραν μιας πνευματικής σχέσης υπήρχε προφανώς και μια σαρκική.

Το υποδηλώνει, αν θέλετε, και ο τρόπος με τον οποίο θρηνεί ο Αχιλλέας: η έντονα φυσική, σωματική αντίδρασή του μπροστά στο νεκρό σώμα του Πάτροκλου. Το αγκαλιάζει, το κρατάει απαλά ολονυχτίς, ενώ το βρέχει με τα δάκρυά του, αρνείται να το θάψει και εύχεται οι δικές του στάχτες να τοποθετηθούν στο ίδιο μέρος με αυτές του συντρόφου του.” Προσθέτοντας ωστόσο :

«Από την άλλη πλευρά, είναι σημαντικό, νομίζω, στη λογοτεχνία να αποδεχόμαστε τις σεξουαλικές περιπτύξεις των ηρώων όταν η πράξη αυτή καθαυτή είναι κομβικής σημασίας για το ξετύλιγμα της πλοκής και των χαρακτήρων. Ως συγγραφέας θεωρώ ότι το σημαντικό είναι να βρεις το καλύτερο δυνατό επίπεδο ισορροπίας ανάμεσα στους ήρωες και στα υλικά σου. Η σχέση του Πάτροκλου και του Αχιλλέα είναι μια σχέση ειλικρινούς, αμοιβαίας επιθυμίας, η οποία συνιστά μια πραγματική αποκάλυψη για τον Πάτροκλο, για εμένα είναι καθοριστικό να το καταλάβουμε αυτό.

Ο δικός μου Πάτροκλος δεν ανήκει σε αυτούς που θα μας περιέγραφαν τα πάντα λεπτομερώς. Άλλωστε και εγώ αναζητούσα μια μέση, αισθησιακή περισσότερο, λύση γι αυτό». Ενα βιβλίο που διαβάζεται σχεδόν απνευστί , έντονα περιγραφικό, πολλές φορές σαρκαστικό, με σεβασμό στο ιστορικό έπος της Ιλιάδας γραμμένο με ειλικρίνεια και φαντασία.

Ο ξένος τύπος για το «Τραγούδι του Αχιλλέα»
«Μια παράφορα σαγηνευτική εκ νέου αφήγηση του Τρωικού Πολέμου» – Time Magazine

«Με έναν πεζό λόγο τόσο ξεκάθαρο και λιτό όσο και η ποίηση του Ομήρου, η Μίλερ αιχμαλωτίζει και αποδίδει την ένταση και την αφοσίωση της εφηβικής φιλίας… ενισχύοντας μια φήμη που κυκλοφορεί εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια» – The Washington Post

«Μια από τις καλύτερες διασκευές του Ομήρου σε μυθιστορηματική μορφή που έγιναν τα τελευταία χρόνια, και παρουσιάζει ένα εντυπωσιακά ολοκληρωμένο και συμπονετικό πορτρέτο του Αχιλλέα… Η Μίλερ εμπλουτίζει με μια πρωτότυπη, καινοφανή αίσθηση αγωνίας μια ιστορία που τελειώνει με τρόπο που ήταν ήδη εκ των προτέρων καθορισμένος» – The Wall Street Journal

«Η ιστορία της Μίλερ σέβεται το πρωτογενές υλικό, αλλά ταυτόχρονα προχωρεί και ένα βήμα παραπέρα. Το Τραγούδι του Αχιλλέα είναι μεγαλειώδες, γεμάτο ένταση και παραφορά, και είναι υπέροχα γραμμένο» – The Boston Globe