Διαβάζοντας το ”Πολύ πριν, λίγο μετά” του Κώστα Λογαρά

advertisement

Ο Κώστας Λογαράς και στο καινούργιο του βιβλίο ”Πολύ πριν , λίγο μετά”, δεν βλέπει το νόημα να είναι κανείς συγγραφέας αν πιστεύει πως όλα βαίνουν καλώς στο κόσμο.

Το γράψιμο αποτελεί για τον ίδιο μια θεμελιώδη έκφραση της δυσαρέσκειας για την πραγματικότητα γύρω του, είτε συναισθηματικά είτε από κοινωνική πολιτική άποψη.  Χωρίς αυτό να γίνεται μεμψιμοιρία ή αυτομαστίγωση
Ο συγγραφέας καταθέτει  τις απόψεις του πάντα με ενδιαφέροντα και βατό, μειλίχιο τρόπο για την σύγχρονη πραγματικότητα.

Οι Έλληνες είμαστε πολύ καλοί στην αμεριμνησία – έως επιπολαιότητα και να κουκουλώνουμε αυτό που μας κάνει να προβληματιστούμε μέχρις ότου τα πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο.

Αυτή τη στιγμή, λέει ο Κ.Λ, ο κόσμος δεν συνειδητοποιεί το μέγεθος της κρίσης και τι του έχει ζητηθεί να στερηθεί· θα το καταλάβει σε μερικά χρόνια.

Η ζωή σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι ένα μεταφυσικό μυστήριο αλλά όλοι (;) λέμε ”Τι μπορούμε να κάνουμε; Αυτό μας συνέβη”.
Κανείς δεν αντιλαμβάνεται πως στην πραγματικότητα οι αιτίες που προκάλεσαν την κρίση ήταν πολύ ανθρώπινες.

Και μου θυμίζει συνεχώς την Λίμποβιτς που λέει ”Σε μια δημοκρατία, όταν τα πράγματα καταρρέουν, φταίνε οι άνθρωποι, και συνεχίζει: ”Η δημοκρατία είναι το πιο περίπλοκο πολίτευμα, διότι πρόκειται για μια αφύσικη μορφή διακυβέρνησης.
Για παράδειγμα, οι φυσικές, αυθόρμητες μορφές οργάνωσης που σχηματίζουν τα παιδιά σε μια σχολική αυλή είναι είτε ένα σύστημα βασιλείας όπου ένα άτομο συμπεριφέρεται σαν βασιλιάς είτε ο φασισμός όπου ένα άτομο τρομοκρατεί τα υπόλοιπα. Είναι φυσικό για τους ανθρώπους να είναι ατομιστές.
Η δημοκρατία είναι κάτι που πρέπει να διδαχθείς, χρόνο με τον χρόνο, για να το μάθεις.”

Μάθαμε την υποταγή, ξεμάθαμε να εκπλησσόμαστε μας λέει ο Κ.Λ.
Δεν έχουμε τη σωστή περηφάνια, τη φιλαυτία, ή τον  εγωισμό, εκείνο που μας πάει μπροστά ενώ η ζήλεια και το εύκολο έγιναν η πρακτική μας.

Και καταντήσαμε να μας υπόσχονται και μεις να χειροκροτούμε ακόμα και κείνα που ξέραμε ότι δεν οδηγούν πουθενά, ή μάλλον δεν θέλαμε να ομολογήσουμε ότι οδηγούν στο χάος.

Το βιβλίο αποτελεί ουσιαστικά Πρόταση και Στάση Ζωής.

Από τη μια παρακολουθούμε την πραγματική πορεία της καθημερινότητας μας και από την άλλη, χωρίς ίχνος διδακτισμού μας προτείνει αλλαγή  πορείας γιατί αλλοιώς… αυτό που μας ήρθε… αυτό που βιώνουμε.

Πολύ πριν, ο Κ.Λ τόβλεπε νάρχεται ( αυτός άλλωστε δεν είναι και ο ρόλος του διανοούμενου, του πνευματικού ανθρώπου; Να ”μεταφράζει’’ δηλαδή, τα μελλούμενα , για μας τους καθημερινούς…)

Όσο χρόνο διάβαζα το ”πολύ πριν, λίγο μετά” του Κ.Λ τόσο στριφογύριζαν στο νου οι στίχοι που έγραψε ο Λουί Αραγκόν το 1955, (με αφορμή την «κόκκινη αφίσα», και είχε αφιερώσει το διάσημο ποίημα «Στροφές για να θυμόμαστε» («Strophes pour se souvenir»), – το οποίο μελοποίησε ο Λ.Φερέ – στην δράση και την εκτέλεση των μελών της ομάδας Μανουσιάν.)

”Οι εικόνες των πόλεών μας στους τοίχους
Μαύροι απ’τα γένια κι απ΄το σκοτάδι αναμαλλιασμένοι φοβεροί.
Η αφίσα ίδια με λεκέ από αίμα
Αφού τα ονόματά δύσκολα προφέρονται
Με το φως οι άνθρωποι δίχως μάτια για σας προσπερνούσαν
……..
Κι έτσι τα σκυθρωπά πρωινά γίνονταν άλλα.”

Όμως αυτό το ”άλλα” θέλει κόπο, προσπάθεια και εσωτερική εργασία.
Δεν χαρίζεται. Κατακτάται.

”Πολύ πριν, λίγο μετά” Εκδόσεις το ”Δόντι” Πάτρα  Απρίλιος 2013