Σαν σήμερα: 11 Μαΐου 330 αρχίζει μια χιλιόχρονη αυτοκρατορία

Ονομαζόταν Βυζάντιο. Ο αυτοκράτορας τη βάφτισε Ανθούσα και, λατινικά, Flόrens. Ο αρχιεπίσκοπος την είπε Νέα Ρώμη. Για το λαό, η Πόλις. Σταμπούλ για τους Άραβες και Κωνσταντινιάς για τους χρονογράφους.

Κωνσταντινούπολις, όπως έμεινε γνωστή στην ιστορία.
Εγκαινιάστηκε στις 11 Μαΐου του 330 μ.Χ. κι οι γιορτές κράτησαν σαράντα μέρες. Δοξολογίες στις εκκλησίες κι η νέα πόλη αφιερώθηκε στη Θεοτόκο Μαρία. Πανηγύρι για το λαό που είδε να αναβιώνει το «άρτος και θεάματα» των Ρωμαίων σε μια πόλη που δημιουργήθηκε ακριβώς ως αντίπαλος της Ρώμης.

 

Κρατικά συνεργεία μοίραζαν στάρι στις γειτονιές, ενώ στον ιππόδρομο οι αγώνες έκοβαν την ανάσα. Ένα στρατιωτικό απόσπασμα με μακριές χλαμύδες κι αναμμένα κεριά στα χέρια βγήκε από τον ιππόδρομο. Ξαναγύρισε κουβαλώντας χάλκινη εικόνα του Κωνσταντίνου. Ο λαός γονάτισε και προσκύνησε. Ο ιερέας είπε «Κύριε, ελέησον». Ο λαός επανέλαβε: «Κύριε, ελέησον». Η χάλκινη εικόνα στήθηκε στην πορφυρή στήλη. Από τη χώρα των τυφλών, ξεκινούσε η χιλιόχρονη ιστορία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας…

Ήταν το 658 π.Χ., όταν ο ήρωας των Μεγαρέων, ο Βύζας, ζήτησε από το μαντείο των Δελφών να του πει, πού να πάει να χτίσει μια καινούρια πόλη. Η Πυθία του απάντησε: «Στη χώρα των τυφλών». Ο Βύζας πήρε τους δικούς του και ξεκίνησε, ακολουθώντας το δρόμο που είχαν πάρει, 17 χρόνια πριν, άλλοι συμπατριώτες του.

Έφτασε στην Προποντίδα. Δεξιά, η Χαλκηδόνα που είχαν κτίσει οι συμπατριώτες του άποικοι. Αριστερά, επτά πανέμορφοι λόφοι που πλάγιαζαν ως την παραλία. Μια θέση κλειδί ανάμεσα σε δυο θάλασσες και δυο ηπείρους. Ξανακοίταξε δεξιά. Οι Χαλκηδόνιοι δεν μπορούσαν να διαλέξουν χειρότερο τόπο από αυτόν όπου κατοίκησαν.

Σίγουρα, αυτοί ήταν οι τυφλοί που του έλεγε ο χρησμός. Διάλεξε τους επτά λόφους κι έχτισε την πόλη που πήρε το όνομά του:

Το Βυζάντιο. Ήταν το 658 π.Χ., 988 χρόνια πριν από τα εγκαίνια της Κωνσταντινούπολης.

Νικώντας κι εξολοθρεύοντας και τον Λικίνιο, ο Κωνσταντίνος έμεινε, το 323 μ.Χ., μόνος κυρίαρχος του απέραντου ρωμαϊκού κράτους. Η Ρώμη δεν τον συγκινούσε. Εκπροσωπούσε πια έναν χαμένο κόσμο που προχωρούσε μοιραία στην παρακμή και την εξαφάνιση. Αποσύρθηκε με τα στρατεύματά του στη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας κι άρχισε να ψάχνει τόπο, να χτίσει μια νέα πρωτεύουσα. Πρώτη σκέψη του ήταν η τοποθεσία ανάμεσα στην Πέργαμο και την Τροία. Την απέρριψε, επειδή θύμιζε τη Ρώμη, καθώς από την Τροία ξεκίνησε ο Αινείας, ο γενάρχης των Ρωμαίων.

Δεύτερη σκέψη του η Σαρδική, η σημερινή Σόφια. Την απέρριψε κι αυτή. Ήθελε μια περιοχή με έντονο ελληνικό στοιχείο και θέση επίκαιρη. Διάλεξε το Βυζάντιο. Ήταν το 326, όταν πάρθηκε η μεγάλη απόφαση. Μέσα σε εννέα μήνες, η νέα πόλη είχε χαραχτεί. Τρία τετραγωνικά χιλιόμετρα μεγαλύτερη από το αρχαίο Βυζάντιο. Με τείχη που έκλειναν το δρόμο σε όποιον ήθελε να μπει από τα βόρεια κι αγκάλιαζαν τον Κεράτιο κόλπο.

Τρεις τεράστιες πλατείες, στολισμένες με στοές και ογκώδη δημόσια κτίρια, απετέλεσαν το κέντρο της νέας πόλης. Ο θρυλικός ιππόδρομος κατέλαβε τη μεσημβρινή μεριά και δίπλα του κτίστηκε το παλάτι. Το σχέδιο προέβλεπε και ναούς της χριστιανικής θρησκείας, στην οποία όφειλε την επικράτησή του. Μέσα σε τέσσερα χρόνια, το μεγάλο έργο είχε τελειώσει. Ήταν 11 Μαΐου του 330 μ.Χ., όταν έγιναν τα επίσημα εγκαίνια.
Κι οι γιορτές κράτησαν σαράντα μέρες.
historyreport.gr

advertisement