Σαν σήμερα: 26 Ιανουαρίου 1925 γέννηση Πολ Νιούμαν, του ”ήρωα” χωρίς ηλικία

Έγραφε τον Ιούνιο του 2008 η Μαριλια Παπαθανασιου στην Καθημερινή
Η είδηση θα μπορούσε να περάσει στα ψιλά. Πόσο αδιάφορη όμως είναι μια είδηση που αφορά τον Πολ Νιούμαν; Πληροφορηθήκαμε λοιπόν ότι ο Νιούμαν διέκοψε τα γυρίσματα της ταινίας που σκηνοθετούσε -την κινηματογραφική μεταφορά του έργου του Τζον Στάινμπεκ με τίτλο «Ανθρωποι και ποντίκια- γιατί είναι άρρωστος.

 

Ο ατζέντης του Νιούμαν το διέψευσε, όμως ο φίλος και εταίρος του το επιβεβαίωσε. Ποιος λέει αλήθεια; Σε αυτές τις περιπτώσεις τείνουμε να πιστέψουμε τους φίλους.
Ο Πολ Νιούμαν είναι αυτό που λέμε ιδιοφυής. Ιδιοφυής, γιατί από την αρχή περιφρόνησε τα εξωτερικά του χαρίσματα.

Με ένα παρουσιαστικό που οι παλιοί κριτικοί κινηματογράφου χαρακτήρισαν Pωμαίου πατρικίου, με ένα πρόσωπο καθαρό, με ένα ασυναγώνιστο γαλάζιο βλέμμα και ένα σώμα λεπτό, καλλίγραμμο αλλά εντελώς ανθρώπινο χωρίς υπερβολές τεστοστερόνης, ο Νιούμαν είχε όλες τις προδιαγραφές για να κλειστεί στο κλουβί του ζεν πρεμιέ, και να μη βγει ποτέ.

Το μεγαλείο του όμως είναι ότι δεν μπήκε καν στον πειρασμό. Από την αρχή, δοκίμασε και δοκιμάστηκε, στα δύσκολα. Στις σπουδές στο Actors’ Studio και ύστερα σε ταινίες «κλειστοφοβικές» που θύμιζαν θεατρικά δράματα. Στη «Λυσσασμένη γάτα», του Ρίτσαρντ Μπρουκς, όπου αγκυλωμένος στις πατερίτσες και στις γαλάζιες πιζάμες -οι οποίες ταίριαζαν ομολογουμένως γάντι με αυτό το μοναδικό γαλάζιο βλέμμα- υποδύθηκε τον προβληματικό σύζυγο της Ελίζαμπεθ Τέιλορ.

Στο «Γλυκό πουλί της νιότης», επίσης του Ρίτσαρντ Μπρουκς, όπου εγκλωβισμένος σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου πάλευε να γοητεύσει και να γλιτώσει από μια ξεπεσμένη ντίβα, την Αλεσάντρα ντελ Λάγκο, την οποία υποδυόταν η Τζέραλντιν Πέιτζ. Στο «Ο κόσμος είναι δικός μου», του Ρόμπερτ Ρόσεν, όπου ως ο κυνικός μπιλιαρδόρος Εντι Φέλσον, ως ο «γρήγορος Εντι», κυνηγούσε το αμερικανικό όνειρο σε έναν υπόκοσμο που δεν χάριζε τίποτε και σε κανέναν. Ακόμη και στους «Δύο ληστές», του Τζορτζ Ρόι Χιλ, όπου από τη σφαίρα πλέον του σούπερ σταρ, και μαζί με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ξανάγραψε την ιστορία του γουέστερν, με ένα «παγωμένο» καρέ τέλους, το οποίο αφήνει στους θεατές να δώσουν λύση σε ένα ακόμη δράμα.

Ο Πολ Νιούμαν είναι επίσης ιδιοφυής και ως προς τον τρόπο που χειρίζεται τη δημόσια εικόνα του. Εδινε και δίνει χρήματα σε οργανώσεις -για τα πολιτικά δικαιώματα, για το περιβάλλον, για την καταπολέμηση των ναρκωτικών- και ο κόσμος το μαθαίνει, αν το μάθει, κατά τύχη. Εδινε και δίνει με συνέπεια πολιτικές μάχες υπέρ του αμερικανικού Δημοκρατικού Κόμματος, υπέρ της ελευθερίας και κατά του πολέμου του Βιετνάμ και του Ιράκ, χωρίς να περιμένει επαίνους. Οπως έχει πει ο ίδιος, κανένας έπαινος δεν τον ανύψωσε τόσο στα μάτια των παιδιών του, όσο όταν έμαθε ότι ήταν ο υπ’ αριθμόν 19 εχθρός στον κατάλογο των εχθρών του Αμερικανού προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον.

Οσο για τον ιδιωτικό του βίο, εδώ και αν ο Νιούμαν είναι ιδιοφυής: Δεν τον ευτέλισε ποτέ στις σελίδες περιοδικών και όταν οι φήμες οργίαζαν για επικείμενο διαζύγιό του με τη σύντροφο της ζωής του, την Τζόαν Γούντγουορντ, με μια κοινή, γεμάτη χιούμορ, καταχώριση στην εφημερίδα The Los Angeles Times, οι σύζυγοι δήλωσαν από κοινού ότι για να μην απογοητεύσουν τους δημοσιογράφους, θα διαλύσουν τον γάμο τους, παρότι είναι ακόμη ερωτευμένοι.

Για όλους αυτούς τους -και για άλλους πολλούς- λόγους δεν μπορούμε να συμμεριστούμε την αντίδραση ορισμένων στην είδηση της ασθένειας του Πολ Νιούμαν, που σχολίασαν ότι «ε, τέλος πάντων, ο Νιούμαν είναι και 83 ετών». Από πότε οι θεοί έχουν ηλικία;

Και τα τυπικά
Ο Πωλ Λέοναρντ Νιούμαν (Αγγλ.: Paul Leonard Newman, 26 Ιανουαρίου 1925 – 26 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Είχε λάβει πολυάριθμα βραβεία για το έργο του, ανάμεσα στα οποία ένα Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου (επίσης 2 τιμητικά και 9 υποψηφιότητες), 6 Χρυσές Σφαίρες, ένα Βραβείο SAG, ένα BAFTA και ένα Έμμυ.
Είχε επίσης βραβευτεί για την ερμηνεία του στην ταινία «Πόθοι στην κάψα του καλοκαιριού» (1958) στο Φεστιβάλ των Καννών, ενώ έχει λάβει τον Ασημένιο Λέοντα στο Φεστιβάλ του Βερολίνου για την ταινία «Δεν είμαι κορόιδο κανενός» (1994).
Επίσης, για μια εικοσαετία υπήρξε οδηγός αγωνιστικών αυτοκινήτων, ενώ μέχρι και τις τελευταίες μέρες της ζωής του προσέφερε πλούσιο φιλανθρωπικό έργο.

advertisement